مدینه در سوگ تو گریست و فوج فوج مردم غمگین و سوگوار، سالروز رحلت رسول خدا (ص ) را به یاد آورند.
رحلت تو، داغى سنگین بود و به خاك سپردنت داغى سنگین تر، سیل اشك از دیدگان جارى بود، تشییع كنندگان ، ناباورانه در پى جنازه مطهرت به سوى بقیع رهسپار شدند و مدینه تعطیل شد و هر خانه اى ماتمكده اى حزن آلود!
آرى ... اى امام صادق (ع)
معصومى بودى كه در بقیع به خاك آرمیدى ، آیا تشییع كنندگانت میدانستند كه چه كوه عظیمى را بر دوش
میكشد؟ خوشا بر خاك بقیع كه پیكر پاك تو را در بركشید.
.
.
.
وقتى با تابش مهر درخشان فضایل تو، مجالى براى خودنمایى شب پره ها نمى ماند،...
آرى در آن شرایط، روشن بود كه خفاشان كور سو، نگذارند فروغ فروزانت جلوه گرى كند.
و اینگونه بود كه تو، در عین شهرت و اعتبار و نفوذ و محبوبیت ، همچنان مظلوم بودى، و مظلومى اى امام صادق (ع)....
تو ناصر حقایق ، دچار منصور دوانقى بودى ،آن باطلى كه لباس حق پوشیده و جامه خدمت و خلافت به بر كرده بود تا رعیت را در هیات شبانى بفریبد و گرگ ایمان و جان آنان شود.
شهادت تو، نشانى از مظلومیت خط اهل بیت بود. و باید به حق گفت كه تو امام صادقان و صادقى از امامانى ..